Υπάρχουν πολλοί τρόποι να εξηγήσουμε το υπεξάρθρημα. Επιπλέον, επειδή ακριβώς ο Βασίλης κι εγώ έχουμε δουλέψει σε διάφορες χώρες κι έχουμε εξηγήσει το υπεξάρθρημα σε διάφορες γλώσσες, έχουμε βρει τρόπους για να γίνεται η διαδικασία πιο διασκεδαστική. Ποιος μπορεί να ξέρει όλους τους όρους της ανατομίας όσον αφορά τη σπονδυλική στήλη και το νευρικό σύστημα; Θα ήταν ψέμα αν λέγαμε ότι δεν χρειάζεται μια στο τόσο να ψάχνουμε κι εμείς όρους. Ειδικά στα ελληνικά, το λεξιλόγιο μου περί ανατομίας δεν είναι όσο πλήρες θα ήθελα. Επομένως, έπρεπε να βρούμε έναν τρόπο να εξηγούμε αυτό το φαινόμενο με απλά λόγια, ώστε εγώ να μπορώ να το προφέρω και ταυτόχρονα ένα επτάχρονο παιδί να μπορεί να το καταλάβει. Ένας διασκεδαστικός τρόπος είναι οι αναλογίες. Έτσι, συγκρίνουμε κάτι περίπλοκο και δυσνόητο με κάτι που όλοι ξέρουμε και χρησιμοποιούμε κάθε μέρα. Είναι σημαντικό να θυμάσαι ότι μια αναλογία χρησιμοποιείται για να δώσει μια γενικότερη εικόνα ενός φαινομένου, κι όχι μια εκ βαθέων εξήγηση. Άρα μια αναλογία πάντα θα έχει κάποιες ελλείψεις στην προσπάθεια να εξηγήσει το ίδιο το φαινόμενο. Ας δούμε όμως πώς σου φαίνεται η δικιά μου αγαπημένη αναλογία όσον αφορά το υπεξάρθρημα.

 

Φαντάσου ότι η σπονδυλική στήλη και το νευρικό σου σύστημα είναι σαν μια κιθάρα. Οι χορδές της κιθάρας είναι τα νεύρα και ο ξύλινος σκελετός είναι η σπονδυλική στήλη. Οι χορδές της κιθάρας συνδέονται στην κορυφή και το κάτω μέρος της κιθάρας, όπως ακριβώς τα νεύρα συνδέονται με τα οστά στην κορυφή και το κάτω μέρος της σπονδυλικής στήλης. Η πίεση των χορδών μπορεί να ρυθμιστεί με τα μικρά κλειδιά που βρίσκονται στην κορυφή. Η πίεση των χορδών είναι πολύ σημαντική επειδή καθορίζει πόσο καλά θα ακούγονται οι νότες, καθώς παίζεις την κιθάρα. Οι ήχοι είναι δονήσεις αέρα με συγκεκριμένες συχνότητες. Έτσι, όταν οι συχνότητες αυτές ταιριάζουν μεταξύ τους, αυτό που ακούμε το ονομάζουμε μουσική, κι όταν δεν ταιριάζουν, αυτό που ακούμε μοιάζει με  θόρυβο. (Ξέρω ότι οι μουσικές προτιμήσεις καθορίζουν αρκετά τι μπορεί κάποιος να αποκαλέσει μουσική ή θόρυβο, αλλά ας μην μείνουμε σε αυτό τώρα.) Όταν παίζεις κιθάρα και τοποθετείς τα δάχτυλά σου σε συγκεκριμένες περιοχές που ονομάζονται “τάστα”, τότε τροποποιείς το μήκος του μέρους των χορδών που πάλλονται, αλλάζοντας τη δόνηση που παράγουν. Έτσι, δημιουργείς μια μελωδία δονήσεων, οι οποίες, αν υποθέσουμε ότι ξέρεις τι κάνεις, σιγά σιγά θυμίζουν κάποιο τραγούδι.

 

Τα νεύρα, όπως οι χορδές της κιθάρας, χρειάζεται να είναι “κουρδισμένα” ώστε το σώμα να παίζει “αρμονικά”. Σε αυτήν την περίπτωση, η θέση των διαφόρων οστών κι οι καμπυλότητες της σπονδυλικής στήλης ρυθμίζουν την πίεση των νεύρων. Οι καμπύλες της σπονδυλικής στήλης μάς βοηθούν να απορροφάμε τους κραδασμούς, έτσι, αν τις χάσουμε, αλλάζει το μήκος των νεύρων κι άρα, όπως ακριβώς και στην περίπτωση της κιθάρας, αλλάζει μαζί η πίεση και η δόνηση. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει όταν τα διάφορα οστά της σπονδυλικής στήλης ασκούν πίεση σε νεύρα, σαν να παίζουν διάφορα τάστα. Ξέρουμε ότι τα νεύρα είναι το μέσο επικοινωνίας μεταξύ του εγκεφάλου και του σώματος κι ότι αν η πίεση είναι ελάχιστα παραπάνω από αυτή που χρειάζεται, τα μηνύματα κι οι οδηγίες από τον εγκέφαλο στο σώμα αλλάζουν. Το σώμα ξεφεύγει από την κατάσταση αρμονίας, γιατί κάποιο όργανο δεν παίζει μελωδικά. Θυμήσου ένα παράφωνο τραγούδι, όταν μια χορδή δεν έχει σωστά κουρδιστεί ή όταν ο κιθαρίστας κάνει λάθος κάποια χορδή. Το συμπέρασμα είναι ότι όταν τα νεύρα είναι σωστά κουρδισμένα και η μελωδία του σώματος είναι αρμονική, τότε είμαστε υγιείς. Οι ανατάξεις της χειροπρακτικής “κουρδίζουν” το νευρικό σύστημα, βάζοντας στο στόχαστρο τα υπεξαρθρήματα που ασκούν πίεση στα νεύρα αλλάζοντας την έντασή τους.

 

Tom